Якъында зергерлик къутумны сыралап юргенде, дёрт-япракълы кичкене сербест къырмызы агат козьлериме илишти. Озь джыллылыгъы ве дюльберлигинен дикъкъатны джельп этеджек башкъа зергерликлерден фаркълы оларакъ, о, санки бир сырны туткъан киби, индже, сырлы дюльберликке саиптир.
Бу къырмызы ахакъ табиий шекильде пейда олгъан, терен къырмызы тюсте ве ярыкътан бакъкъанда индже, акъкъан йылтыравгъа малик. Дёрт-япракълы ёнгъа мукеммель джыллылангъан, шунынъ ичюн билезик я да сырыкъларда еринде корюнмей. Онынъ ерине табиат ве усталыкънынъ аджайип бирлешмесини ярата. Эр сефер оны кийгенде, санки бир къудрет мени тынчлыкънен берекетлей киби, тынчлыкъ дуйгъусыны ис этем.
Мени энъ чокъ тааджиплендирген шей – онынъ чокъ тарафлылыгъыдыр. Эр куньки ёлджулыкъ ичюн беяз кольмекнен я да раатлыкъ куню ёлджулыкъ ичюн джинсы футболканен чифтлештирильген олсун, о эр бир урбагъа тикишсиз къошула, озьгюн, амма козьге чарпа. Кимерде достларым бу зергерликни алдынъмы, деп сорагъанда, мен кулюмсиреп: «Бу меним бахтымдыр», — дейим.
Къызыл агатнынъ озю джесарет ве бахт кетире, дейлер, «къувет таш» аурасыны ташымакъта. Мен бу метафизик беянатларгъа пек инанмасам да, оны кийген сонъ озюмни даа эмин ис этем, базы янъы услюплерни ве сынавларны сынап бакъмагъа даа зияде истегим бар.
